Het aardse paradijs

Edward Burne-Jones' Het Aardse Paradijs, een schilderij uit 1890, toont een ridder die uitgeput op de grond gezakt is, ogenschijnlijk vermoeid of verslagen. Hij is gehuld in een maliënkolder en een lange, wijde mantel, zijn hoofd licht opzij gedraaid.



Aan zijn rechterkant staat een engel met grote, gevederde vleugels in een deuropening. De engel, gekleed in een lange, vloeiende robe, lijkt het woord tot de ridder te richten, wellicht troost of leiding biedend.



De omgeving is evocatief voor een middeleeuwse tuin of binnenplaats, met stenen muren, bladerrijke bomen en struiken, en een glimp van een paard en schild op de achtergrond. Het algemene kleurenpalet is gedempt, met aardetinten en zachte pasteltinten die het tafereel domineren. Het licht lijkt uit de deuropening te komen waar de engel staat, en werpt een zacht gloed op de figuren. De stijl is kenmerkend voor de prerafaëlitische schilderkunst, met aandacht voor detail, symbolische beelden en een romantische sfeer. De exacte afmetingen worden niet in de metadata vermeld.