Portrait of a Musician

Het portret van een musicus is een onvoltooid schilderij dat algemeen wordt toegeschreven aan de Italiaanse renaissancekunstenaar Leonardo da Vinci, gedateerd op ca. 1483-1487. Geproduceerd terwijl Leonardo in Milaan was, is het werk geschilderd in olieverf, en misschien tempera, op een klein paneel van walnoothout. Het is zijn enige bekende mannelijke portretschilderij, en de identiteit van de oppasser is onder geleerden uitvoerig besproken.

Misschien beïnvloed door Antonello da Messina's introductie van de vroeg-Nederlandse stijl van portretschilderkunst in Italië, markeert het werk een dramatische verschuiving van de profielportretten die overheersten in het 15e-eeuwse Milaan. Het deelt veel overeenkomsten met andere schilderijen die Leonardo daar uitvoerde, zoals het Louvre Maagd van de rotsen en de Dame met een hermelijn, maar het Portret van een musicus is zijn enige paneelschilderij dat nog in de stad is, waar het sinds ten minste 1672 in de Pinacoteca Ambrosiana is. Een van Leonardo's best bewaarde schilderijen, er zijn geen bestaande hedendaagse verslagen van de opdracht. Gebaseerd op stilistische gelijkenissen met andere werken van Leonardo, schrijft vrijwel alle huidige wetenschap hem op zijn minst het gezicht van de oppasser toe. Onzekerheid over de rest van het schilderij komt voort uit de stijve en stijve kwaliteiten van het lichaam, die niet kenmerkend zijn voor Leonardo's werk. Hoewel dit kan worden verklaard door de onvoltooide staat van het schilderij, geloven sommige geleerden dat Leonardo werd bijgestaan door een van zijn studenten.

De intimiteit van het portret duidt op een privéopdracht, of een opdracht van een persoonlijke vriend. Tot de 20e eeuw werd gedacht dat ludovico Sforza, een hertog van Milaan en werkgever van Leonardo, werd getoond. Tijdens een restauratie van 1904-1905 onthulde het verwijderen van overschildering een hand die bladmuziek vasthield, wat aangeeft dat de oppas een muzikant was. Veel muzikanten die actief zijn in Milaan zijn voorgesteld als de oppas; Franchinus Gaffurius was de meest favoriete kandidaat gedurende de 20e eeuw, maar in de 21e eeuw verschoof de wetenschappelijke opinie naar Atalante Migliorotti. Andere opmerkelijke suggesties zijn Josquin des Prez en Gaspar van Weerbeke, maar er is geen historisch bewijs om een van deze beweringen te staven. Het werk is bekritiseerd om zijn stoïcijnse en houten kwaliteiten, maar staat bekend om zijn intensiteit en het hoge detailniveau in het gezicht van het onderwerp. Wetenschappelijke interpretaties variëren van het schilderij dat een muzikant halverwege de uitvoering afbeeldt, tot het vertegenwoordigen van Leonardo's zelfverklaarde ideologie van de superioriteit van de schilderkunst ten opzichte van andere kunstvormen, zoals muziek.