Mattheüs en de Engel

Mattheüs en de engel (ca. 1661) is een olieverfschilderij op doek van de Nederlandse landschapsschilder Rembrandt.

Het is een voorbeeld van Nederlandse schilderkunst uit de Gouden Eeuw en bevindt zich nu in de collectie van het Louvre.

Dit schilderij werd in 1914 gedocumenteerd door Hofstede de Groot, die schreef; "173. MATTHEÜS DE EVANGELIST. Sm. 136;

Bode 270 ; Dut. 102 ; Wb. 276 ; B.-HdG. 521. Hij zit achter een tafel met een boek open voor zich en kijkt bedachtzaam in de verte.

Hij is driekwart naar rechts gedraaid en draagt een gekleurde pet. Zijn linkerhand is bij zijn ongestreepte en verwarde baard ; zijn rechterhand, die een pen vasthoudt, rust op het boek. Hij draagt een los kastanjebruin gewaad. Een engel met rijke eerlijke krullen aan de achterkant naar links legt zijn rechterhand op de rechterschouder van de evangelist en spreekt tot hem. Halve lengte, levensgroot. Vgl. 172 en 174-5. Gesigneerd in het midden, "Rembrandt f. 1661 "; canvas, 38 inch bij 32 inch. Genoemd door Vosmaer, pp. 361, 562 ; door Bode, pp. 523, 594 ; door Dutuit,

blz. 35 ; door Michel, pp. 463, 562 [361-2, 434]. Geëtst door Claessens in het Musée Francais ; door Oortman in het Musée Napoléon, in Filhol, viii. 509, en Landon, ii. 57.

In het Louvre, Parijs, catalogus 1907, nr. 2538." Rembrandt werd in zijn opstelling met de engel als assistent beïnvloed door een eerder werk van Frans Hals: