De dood van Euridice

Mijn naam is Feely T. Heart, en ik zal u vandaag rondleiden langs een werkelijk fascinerend kunstwerk: De dood van Eurydice, van Joos de Momper de Jonge. Dit schitterende schilderij, te bewonderen in het prestigieuze Rijksmuseum, trekt u onmiddellijk in zijn wereld.



Met een breedte van 1,71 meter en een hoogte van 0,81 meter ontvouwt het schilderij zich voor u als een adembenemend panorama. Gedomineerd door een weids landschap, is de scène geschilderd in een zacht palet van gedempte groenen, bruinen en blauwen. De voorgrond, een donkerder, rijker tapijt van bruinen en groenen, suggereert een dicht bos. Glooiende heuvels, doorsneden door klassieke ruïnes en een klein tempelachtig bouwwerk, leiden het oog naar een wazige, atmosferische verte, geschilderd in lichtere blauwen en grijzen. Een rivier of waterweg slingert zich door de scène, wat bijdraagt aan het gevoel van diepte en rust. Het licht is zacht en diffuus, werpt geen harde schaduwen, en draagt bij aan de serene, doch melancholieke stemming van het schilderij.



Het brandpunt is echter de voorgrond. Hier, te midden van de bomen, vinden we de tragische scène die het schilderij zijn titel geeft: de dood van Eurydice. Een man en een vrouw worden afgebeeld; de vrouw ligt levenloos op de grond, terwijl de man, vermoedelijk Orpheus, diepe rouw en wanhoop uitdrukt door zijn houding. Hun eenvoudige kleding wijst op hun klassieke of mythologische identiteit. De figuren zijn relatief klein in schaal vergeleken met het uitgestrekte landschap, wat de overweldigende aard van hun verlies en het verstrijken van de tijd benadrukt.



De Mompers techniek is meesterlijk. Kenmerkend voor de Vlaamse landschapsschilderkunst uit de 17e eeuw, gebruikt hij atmosferisch perspectief om een gevoel van diepte en afstand te creëren. De gedetailleerde weergave van natuurlijke elementen, gecombineerd met de integratie van klassieke motieven, creëert een harmonieuze mix van realisme en mythologie. Het ingetogen kleurenpalet versterkt de contemplatieve stemming van het schilderij verder en nodigt de kijker uit om te reflecteren op thema's van mortaliteit, verlies en de vluchtige aard van het leven. Dit meesterwerk, geschilderd tussen 1590 en 1675, is een bewijs van De Mompers vaardigheid en een aangrijpende verkenning van menselijke emoties binnen de grandeur van de natuur.