The Intervention of the Sabine Women

De interventie van de Sabijnse vrouwen is een schilderij uit 1799 van de Franse schilder Jacques-Louis David, met een legendarische episode na de ontvoering van de Sabijnse vrouwen door de stichtende generatie van Rome.

David begon met het plannen van het werk terwijl hij in 1795 gevangen zat in het Paleis van Luxemburg. Frankrijk was in oorlog met andere Europese landen na een periode van burgeroorlog die culmineerde in het schrikbewind en de thermidoriaanse reactie, waarin David gevangen was gezet als aanhanger van Robespierre. David aarzelde tussen het vertegenwoordigen van dit onderwerp of dat van Homerus die zijn verzen reciteerde aan zijn mede-Grieken. Hij koos er uiteindelijk voor om een doek te maken waarop de Sabijnse vrouwen zich afvroegen om de Romeinen en Sabijnen van elkaar te scheiden, als een "vervolg" op Poussins De verkrachting van de Sabijnse vrouwen.

Het werk aan het schilderij begon in 1796, nadat zijn vervreemde vrouw hem in de gevangenis had bezocht. Hij bedacht het idee om het verhaal te vertellen, om zijn vrouw te eren, met als thema liefde die het wint van conflicten en de bescherming van kinderen. Het schilderij werd ook gezien als een pleidooi voor de mensen om zich te herenigen na het bloedvergieten van de revolutie. De realisatie ervan kostte hem bijna vier jaar.

Het schilderij toont Romulus' vrouw Hersilia – de dochter van Titus Tatius, leider van de Sabijnen – die zich tussen haar man en haar vader haast en haar baby's tussen hen plaatst. Een krachtige Romulus bereidt zich voor om een half terugtrekkende Tatius met zijn speer te raken, maar aarzelt.

De rotspunt op de achtergrond is de Tarpeian Rock, een verwijzing naar burgerconflicten, omdat de Romeinse straf voor verraad van de rots moest worden gegooid. Volgens de legende, toen Tatius Rome aanviel, slaagde hij er bijna in om de stad te veroveren vanwege het verraad van de Vestaalse Maagd Tarpeia, dochter van Spurius Tarpeius, gouverneur van de citadel op de Capitolijnse heuvel. Ze opende de stadspoorten voor de Sabijnen in ruil voor "wat ze op hun armen droegen". Ze geloofde dat ze hun gouden armbanden zou ontvangen. In plaats daarvan verpletterden de Sabijnen haar dood en gooiden haar van de rots, die later naar haar werd vernoemd.