De dood van Marat

In Marat Assassinated zet Jacques-Louis David de moord op Jean-Paul Marat in scène door Charlotte Corday op 13 juli 1793.

Hij stelt daar een wond voor, een echo van de wond van Christus aan het kruis, benadrukt door de witheid van de revolutionaire sjaal die het gevoel van onschuld, vriendelijkheid en toewijding van de revolutionair ondersteunt. Het uiterlijk van het lijk, de verrassend gladde huidtextuur, vertegenwoordigt niet de werkelijkheid. Jean-Paul Marat had al meer dan tien jaar last van puisten en huidlaesies die zijn lichaam bedekten en hem ondragelijke pijn bezorgden.

Ongetwijfeld heeft de kunstenaar ervoor gekozen om de tragische toestand van zijn metgezel niet af te beelden, om de revolutionaire legende die na zijn dood ontstond niet te breken. Echt artistiek succes, veel verder dan het esthetische karakter, dit propagandawerk waaruit de kunstenaar duidelijk zijn politieke oriëntaties laat zien, maakt Marat tot een martelaar van de vrijheid.