De hongerige leeuw werpt zich op de antilope

De hongerige leeuw werpt zich op de antilope (Le lion ayant faim se jette sur l'antilope) is een groot olieverfschilderij gemaakt door Henri Rousseau in 1905. Na Scouts Attacked by a Tiger het jaar ervoor, was De hongerige leeuw het tweede jungleschilderij dat Rousseau's terugkeer in dit genre markeerde na een onderbreking van 10 jaar veroorzaakt door de over het algemeen negatieve ontvangst van zijn schilderij Tijger in een tropische storm uit 1891.

De Hongerige Leeuw heeft een jungle-scène van dik groen gebladerte verlicht door een dieprode ondergaande zon. Op de voorgrond bijt een leeuw diep in de nek van een antilope. Andere dieren zijn zichtbaar in het dichte kreupelhout: een panter kijkt van rechts toe, een uil staart uit de achtergrond met een bloederige streng vlees in zijn snavel in het midden, met links een tweede vogel, en links ligt een donkere aapachtige vorm met gimletoog op de loer. Rousseau baseerde het centrale paar dieren op een diorama van opgezette dieren in het Parijse Muséum national d'histoire naturelle, getiteld Senegal Lion Devouring an Antelope.Rousseau's eerste jungleschilderij, Tijger in een tropische storm, werd afgewezen door de Académie de peinture et de sculpture voor hun officiële Parijse Salon, maar hij kon het laten zien op de Salon des Indépendants van 1891. Ondanks zijn toenemende reputatie bleef Rousseau zijn werken tentoonstellen op de jaarlijkse Salon des Indépendants, maar De hongerige leeuw werd voor het eerst getoond op een derde tentoonstelling, de Salon d'Automne, in 1905, naast werken van Matisse en Derain. Rousseau schreef een langere ondertitel of bijschrift bij zijn schilderij:

Het tijdschrift L'Illustration drukte in zijn editie van 4 november 1905 een exemplaar van het werk af, met werken van Matisse, Derain, Cézanne en Vuillard.

De avant-garde werken die te zien waren op de Salon d'Automne van 1905 werden door kunstcriticus Louis Vauxcelles veroordeeld als "Donatello chez les fauves" (Donatello onder de wilde beesten), in contrast met de schilderijen met een sculptuur in renaissancestijl die in dezelfde kamer in het Grand Palais wordt getoond. Het commentaar van Vauxcelles werd op 17 oktober 1905 afgedrukt in Gil Blas, een dagblad, en de term fauvisme werd in de volksmond gebruikt voor het soort werk dat werd tentoongesteld, van schijnbare eenvoud in levendige kleuren. De term fauvisme kan direct zijn beïnvloed door Rousseau's De hongerige leeuw, hoewel Rousseau zelf niet als een Fauve werd gerekend.Ondanks hun schijnbare eenvoud werden Rousseau's jungleschilderijen zorgvuldig opgebouwd in lagen, met behulp van een groot aantal groene tinten om de weelderige uitbundigheid van de jungle vast te leggen. Rousseau's werk bleef tot en na zijn dood in 1910 door de critici worden bespot, maar hij won een aanhang onder zijn tijdgenoten: Picasso, Matisse en Toulouse-Lautrec waren allemaal bewonderaars van zijn werk.

De Hongerige Leeuw is nu in handen van de Fondation Beyeler en wordt tentoongesteld in hun galerie in Riehen, in de buurt van Basel, in Zwitserland.